Ik voelde me aangetrokken tot Syrië door een persoonlijke band met de bevolking en een diepe nieuwsgierigheid om inzicht te krijgen in een cultuur en levenswijze die door oorlog en leed zijn verwoest. Ik wilde getuige zijn en verslag doen van dit cruciale moment, waarop een natie uit de schaduw van een autoritair bewind begint te treden, en ik wilde de kracht en menselijkheid eren van degenen die dit hebben meegemaakt.
Deze serie legt vast hoe Syrië zijn eerste jaar zonder Assad viert – een historisch moment van transformatie en hoop na decennia van onderdrukking en leed. Ik wilde niet alleen de feestelijkheden vastleggen, maar ook de complexiteit van deze overgang: de vreugde vermengd met onzekerheid, de opluchting naast de littekens van de oorlog, en de veerkracht van mensen die hun leven weer opbouwen en hun toekomst opnieuw vormgeven. Het is een verhaal over een land op een kruispunt, en de gewone mensen die door buitengewone veranderingen navigeren.
Uitdagingen
De grootste uitdagingen waren de taalbarrière en het feit dat ik een vrouw ben, vooral tijdens drukke momenten zoals de vieringen op 8 december. Om me in deze omgeving te bewegen, waren geduld, bewustzijn en vaak creatieve probleemoplossingen nodig om toegang te krijgen en vertrouwen op te bouwen, terwijl ik veilig en respectvol bleef.
Ethische dilemma’s
Het is altijd een ethisch probleem als je alleen maar verhalen van mensen vastlegt zonder daadwerkelijk verandering in hun leven teweeg te brengen of het beleid te beïnvloeden. Ik denk voortdurend na over hoe mijn onderwerpen baat kunnen hebben bij onze ontmoeting en hoe zij graag in beeld gebracht zouden willen worden. Mensen met waardigheid in beeld brengen is een van mijn onwrikbare regels. Ik benader elke situatie door mezelf af te vragen: doe ik recht aan de menselijkheid van deze persoon? Geef ik een beeld van hen zoals zij het verdienen om gezien te worden?
Zilveren Camera
De Zilveren Camera betekent veel voor me, vooral als Roemeense immigrant in Nederland. Deze nominatie is heel bijzonder voor mij; het voelt als erkenning, niet alleen voor dit werk, maar ook voor de reis die ik heb afgelegd om hier te komen. Het is een bevestiging dat de verhalen die mij na aan het hart liggen, de gemeenschappen waarmee ik mijn tijd doorbreng en de manier waarop ik ervoor kies om te werken, er allemaal toe doen.
Advies voor jonge fotografen
Laat je niet beïnvloeden door het succes van anderen en vergelijk jezelf niet met hen. Ieders pad is anders. Toon ook altijd compassie en help je collega-freelancefotografen; deze branche is al moeilijk genoeg. We staan sterker als we elkaar steunen in plaats van met elkaar te concurreren. En bovenal: blijf trouw aan de verhalen die je raken, zelfs als ze niet de meeste aandacht krijgen.
Ik ben Alexandra Corcode, een Roemeense visuele verhalenverteller die tussen Nederland en Syrië woont. Mijn werk is gericht op documentairefotografie die een emotioneel en psychologisch portret wil schetsen van gemeenschappen die worden gevormd door ongelijkheid, migratie, armoede en veerkracht. Ik ben onlangs afgestudeerd aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag, en mijn werkwijze is gebaseerd op het opbouwen van intieme relaties met de mensen en de plaatsen die ik documenteer, waarbij waardigheid altijd centraal staat in mijn aanpak.
NOMINATIE:
NIEUWS INTERNATIONAAL
