PORTRET – Annabel Oosteweeghel – Reborn dolls

Reborns zijn hyperrealistische babypoppen, tot in de vingernagels, met adertjes en huidplooitjes. Hoewel hun levensechte uiterlijk griezelig wordt gevonden door sommige mensen, zijn er ook liefhebbers die deze poppen graag verzorgen en verzamelen. Ze krijgen te maken met afkeuring en haat, zelfs van hun naaste familie, en vormen online gemeenschappen om begrip en verbondenheid te vinden.

De fotograaf portretteerde vier liefhebbers van reborn dolls. Margriet (29) wist na een miskraam haar verdriet geen plek te geven en raakte verslingerd aan de poppen. Ineke (71), voormalig kraamverzorgster, miste na haar pensioen het dagelijkse contact met baby’s. Enrique (45) voelt als maker diepe genegenheid wanneer hij zijn reborns in de armen houdt; hij geeft elke pop een naam. Lucinda (40) had vanaf haar 21ste een sterke kinderwens die, ondanks intensieve medische trajecten, onvervuld bleef. Dat voelde voor haar als falen. “Een baby creëren lukte niet, maar deze poppen maken wel: met ieder laagje verf komen ze meer tot leven”, aldus de fotograaf.

In opdracht van Mezza (AD)