De reden dat ik On Hold wilde maken, was om de mensen achter de cijfers een gezicht te geven. Er staan momenteel 7000 mensen op een wachtlijst voor genderbevestigende zorg. In de media wordt veel over hen geschreven, maar waar zien we over wie het hier echt gaat? Mijn project draagt bij aan de zichtbaarheid van deze groep, geeft het een gezicht en laat je hopelijk inzien dat zij niet anders zijn dan wie dan ook.
De wachttijd op een eerste gesprek bij een genderpoli is gemiddeld drie jaar, maar ik heb ook mensen gefotografeerd die vier of vijf jaar hebben moeten wachten. Dit “stilstaan” zorgt voor onnodig veel leed dat voorkomen zou kunnen worden als deze groep mensen recht op zelfbeschikking krijgt, zoals in een aantal andere landen wel al aan de orde is: de zelfbeschikkingswet voor transpersonen. Dan hoeven zij geen diagnostisch traject meer af te leggen maar, kunnen zij via de huisarts de gepaste hulp krijgen, waarmee hen het lange wachten bespaard wordt.
Omdat ik zelf queer ben, raakt dit onderwerp veel van mijn vrienden en mensen uit mijn netwerk. Het grijpt me aan om te moeten toezien hoe hun leven tot stilstand komt, en als ik boos ben over onrecht, pak ik mijn camera en maak ik er werk over. Vanaf 2023 werk ik aan deze serie, en ik ga door zolang er verbetering plaatsvindt omtrent dit thema.
Tijdens het project merkte ik dat er zó veel mensen zijn die zich geroepen voelden mee te werken aan mijn project, dat ik bijna zelf een wachtlijst moest beginnen, haha! Maar, dat is alleen maar positief: het onderstreept het belang van het project en het geeft de mensen die ik fotografeer toch de mogelijkheid om in actie te komen, middels mijn fotografie.
Toekomst van de fotojournalistiek
Inmiddels zijn we, geloof ik, bijna allemaal fotojournalisten, met onze camera’s en telefoons in onze broekzak. Het is makkelijker, maar daarmee ook juist moeilijker geworden dan ooit om beeld te maken dat raakt en vertelt. Iedereen heeft toegang tot fotografie, maar niet iedereen weet het op de juiste manier te kaderen. Er ontstaat daardoor veel ruis, maar het houdt je ook scherp: hoe vertel je een verhaal en hoe breng je de kern over? Ik denk dat er in de toekomst zo veel ruis ontstaat, ook door de komst van AI, dat het vertellen van persoonlijke verhalen in de fotojournalistiek belangrijker wordt dan ooit.
Betrokkenheid maakt een fotojournalistiek beeld krachtig. Dat je naar een beeld kijkt en denkt: dit had ik kunnen zijn. Of het nu gaat over oorlog, ongelijkheid of wachten op de juiste zorg: ik hoop dat als mensen naar On Hold kijken, ze voelen dat ongelijkheid ons allemaal treft, over wie het ook gaat.
Nominatie Zilveren Camera
Het is een erkenning om genomineerd te zijn en het verbreedt de reikwijdte van mijn project. Daar ben ik, ook in naam van de mensen die ik portretteer, ontzettend dankbaar voor.
Mijn naam is Prins de Vos, ik ben documentair fotograaf en filmmaker en houd me in mijn werk voornamelijk bezig emancipatie van queer personen.
