Aanvankelijk, toen ik startte met deze serie, voelde ik me er een beetje ongemakkelijk bij, volwassenen die babypoppen hebben. Maar gedurende de serie kreeg ik steeds meer begrip voor de liefde die deze mensen voelen voor hun reborn dolls. Het werkte goed tegen eenzaamheid, gaf hun liefde en genegenheid en iets om voor te zorgen. Dit nam mijn vooroordeel weg.
Reborn Dolls
Voor deze serie portretteerde ik 4 liefhebbers en makers van reborn dolls. Reborns zijn hyperrealistische babypoppen – tot in de vingernagels, met adertjes en huidplooitjes. Hoewel hun levensechte uiterlijk griezelig wordt gevonden door sommige mensen, zijn er ook liefhebbers die deze poppen graag verzorgen en verzamelen. Ze krijgen te maken met afkeuring en haat, zelfs van hun naaste familie, en vormen online gemeenschappen om begrip en verbondenheid te vinden.
Margriet (29) wist na een miskraam haar verdriet geen plek te geven en raakte verslingerd aan de poppen. Ineke (71), voormalig kraamverzorgster, miste na haar pensioen het dagelijkse contact met baby’s. Enrique (45) voelt als maker diepe genegenheid wanneer hij zijn reborns in de armen houdt; hij geeft elke pop een naam. Lucinda (40) had vanaf haar 21ste een sterke kinderwens die, ondanks intensieve medische trajecten, onvervuld bleef. Dat voelde voor haar als falen. “Een baby creëren lukte niet, maar deze poppen maken wel: met ieder laagje verf komen ze meer tot leven”.
Mijn fotografie is sociaal maatschappelijk betrokken. Voornamelijk om voor de kranten te werken heeft dit mijn zienswijze veranderd, omdat ik wekelijks bij mensen thuis kom en zie wat er speelt in de maatschappij. Mensen stigmatiseren of belachelijk maken past niet bij mij persoonlijk, dus ook niet in mijn werk. Dit vak is mijn leven. Ik voel me bevoorrecht dat ik hierdoor uit mijn eigen bubbel kan komen en werelden zie die ik anders niet kon ervaren en waarnemen.
Belangrijk voor mij is begrip en medeleven te tonen aan de mensen die ik portretteer. Heel soms kan ik mijn tranen niet bedwingen en toon ik dat het mij ook raakt. Een portret maken is een wisselwerking en kan niet zonder emotie. Zolang ik oprecht ben en compassie toon, voelt de geportretteerde dat en zie je dat later terug in de foto.
Met de serie reborn dolls probeer ik de liefde te tonen die deze mensen hebben voor hun reborn dolls, ook al lijkt het aanvankelijk een beetje vreemd. Tijdens deze ‘bange tijd’, waarin veel gaande is in de wereld, vind ik het belangrijk om wat schoonheid te laten zien. Dat zie ik bij mijn geportretteerden, die ondanks veel haat en afkeuring, zelfs van hun eigen familie, op zoek blijven naar begrip en verbondenheid.
Annabel Oosteweeghel, fotograaf en woonachtig in Noordwijk. Mijn specialisatie is portret. Ik werk voor verschillende opdrachtgevers waaronder NRC en Mezza (AD). Daarnaast maak ik vrij werk wat ik exposeer in musea en/of publiceer in boekvorm.
